Hólmavatn

16. júlí 2017

 Þau eru mörg Hólmavötnin á Íslandi. Í Stangveiðihandbókinni hans Eiríks um Vesturland tel ég þau níu og Hólmavatn á Hólmavatnsheiði er það tíunda. Þangað fórum við hjónin á sunnudaginn var.

Hólmavatn er eitt af þremur vötnum á heiðinni norðan við bæinn Sólheima sem er síðasti bærinn í Laxárdal áður en ekið er upp á Laxárdalsheiði. Hin vötnin tvö heita Reiðgötuvatn og Gullhamarsvatn. Við létum okkur Hólmavatn nægja að þessu sinni en það væri áhugavert að skoða hin vötnin síðar meir því það er einnig silungur í þeim. Bæði urriði og bleikja. Hólmavatn er ágætis vatn og stendur í 205 metra hæð yfir sjávarmáli. Það er 0,80 ferkílómetrar að stærð og frekar grunnt.

Í fyrra heimsóttum við Hólmavatn í fyrsta sinn og satt best að segja tók það ekki vel á móti okkur. Var leirbrúnt að lit og norðanvindurinn barði á okkur þannig að heim héldum við í það skiptið helköld og aflinn lítill. Vitandi það að íslensk náttúra á sér margar hliðar hikuðum ekkert við að heilsa upp á vatnið aftur í ár. Í fyrra voru Sólheimavötnin í veiðikortinu en svo er því miður ekki í ár þannig að við byrjuðum á því að leita eftir heimild eigenda til að veiða í vatninu. Í ljós kom að eignarhald að vötnunum hafði breyst. Við leituðum nýjan eiganda uppi og hann tók vel í það að við fengjum að verja einni kvöldstund við vatnið.

HólmavatnSlóðinn upp að vötnunum er ekki fær fólksbílum. Hugsanlega gætu jepplingar skjökt þetta en þá eiga menn það á hættu að gata pústið. Við byrjuðum veiðina á því að reyna að kasta af tanganum sem er fyrir miðri mynd en aðstæður þar voru frekar önugar. Færðum okkur þá yfir á bakkann lengst til vinstri og plöntuðum okkur niður þar. Ég gekk síðan með flugustöngina eftir bakkanum fjærst á myndinni og hafði þrjá urriða upp úr krafsinu.

 

Aftur heilsaði vatnið okkur leirbrúnt að lit því strekkings vindur barði vatnið. Nú blés hann að suðvestan. Okkur leist ekki alveg nógu vel á þetta en suðvestanáttin er þó skömminni skárri en norðanáttin því hún er hlýrri. Okkur bar fyrst niður á austubakka vatnsins. Héldum að þar væri vænlegt að reyna því við sáum að hugsanlega gætum við kastað út í skil í vatninu þar sem hreinna vatn mætti grugginu. Það reyndist örðugt að veiða af þessum bakka. Bæði vegna vindsins sem var í fangið og góðurs. Við færðum okkur yfir á norðurbakkann. Í fyrstu var frekar rólegt þannig að ég ákvað að rölta með flugustöngina eftir vesturbakkanum og veiða til baka. Sagði eiginkonunni að ég myndi verja eins og klukkustund í þetta rölt. Það dróst í þann tíma því ég varð var við fisk og náði að landa þremur.

Ég hefði reynt áfram þarna og eflaust náð að krækja í fleiri silunga en svengd hrakti mig til baka. Á þessum tíma hafði frúin einnig náð að landa þeim nokkrum. Hún var í beituveiðinni en ég í fluguveiðinni. Það skal ég viðurkenna að frúin hafði betur að þessu sinni og átti fleiri landanir. Þegar upp var staðið náðum við fjórtán urriðum og einni bleikju á land. Urriðarnir tóku ýmist beitu eða flugu. Svo virtist sem litlar púpur hafi freistað urriðans meira en straumflugurnar. Spúnn virkaði lítið en bleikjan tók þó spúninn.

AflinnGuðrún og aflinnKeli